Drie molengangen en een schuine sloot | Beemster Molens

Molens waren het LEGO ‘avant la lettre’. Bouwpakketten, je kon ze snel afbreken en elders weer opbouwen. De molens bij de drooglegging van de Beemster zijn dan ook diverse malen verplaatst omdat de bemaling dat noodzakelijk maakte. Het brede groene pad bij het hek tussen het fort bij Spijkerboor en Westdijk nr. 45 is nog een overblijfsel van deze molengang.

Grafterdijker en Rijper molengang
Deze twee molengangen stonden op korte afstand van elkaar. Boerderij de Molenkolk, bij Westdijk nr. 38, staat op de plaats waar ooit de Graftdijker molengang stond.

De schuine sloot en kilmolen
De Rijper molengang, bij Westdijk nr. 34, bezorgde de bedijkers nogal wat kopzorgen. De waterhuishouding werkte hier niet goed. Het midden van de Beemster was extra diep en de molen stond langs een blok kleine noord-zuid lopende kavels. Het water moest hier diverse haakse hoeken maken om de molen te bereiken wat niet goed lukte. Er werd en schuin lopende sloot door deze kavels gegraven zodat de waterafvoer verbeterde. Een kleine molen van de Spijkerboordergang werd naar hier verplaatst. In het landschap zie je nog steeds de waterlopen van de Rijper molengang.

De brug bij De Rijp
Aan de Rijpers was met de drooglegging van het Beemstermeer een stuk broodwinning ontnomen, de visvangst. Al in een vroeg stadium van de drooglegging eisten ze een brug, maar det duurde tot april 1615. Zelfs het hoge bezoek met de prinsen moest over een provisorische constructie de Beemster binnengaan. 

Leeghwater schrijft:
“De Heeren Hoofdingelanden nodigden prins Maurits en zijn broer uit voor een feestmaal in de Beemster om de geslaagde bedijking te bekijken. De wegen in de nieuwe polder waren redelijk begaanbaar en op 4 juli 1612 kwamen de prinsen Maurits en Frederik Hendrik op bezoek. Het gezelschap was een dag van tevoren in De Rijp aangekomen, waar ze werden verwelkomd door Jan Sijpersz. die een mooie jonge dame (een fraaie vrijster) bij zich had. Hij geeft beide prinsen een gouden munt.

Omdat er bij De Rijp nog geen brug over de ringsloot was, regelde schipper Jan IJsbrands dat er een ‘brug’ kwam. Met schuiten, pramen en planken zorgde hij voor een oversteek met droge voeten voor de prinsen en hun gezelschap.”